دلنوشته شماره ۵۳

گاهی باید رها کرد همه چیز را و گریست. آدمی بعد از گریه، در آرامترین و امیدوارترین حالت ممکن قرار میگیرد. درست مانند آسمان، که بیقرار و بغضآلوده و ابریست و برف که میبارد؛ به طرز شگفتآوری آرام میگیرد. بغضِ آسمان که تمام شد، خورشید میتابد و برفها آب میشوند و صلح و آرامش، به آسمان و طبیعت باز میگردد. بغض را باید مانند پرندهای در آسمان چشمها پرواز داد. باید اشک ریخت، باید دردها را از دریچهی چشمها بیرون انداخت.